X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل

اشعار ودل نوشته های یک مهندس برق(مهندس شاعر)

غزل دوبیتی قصیده و...
یکشنبه 29 دی‌ماه سال 1392

حادثه زیبا وبلابر!!!!!!!

با عرض سلام خدمت دوستان گرامی ،شاعر وشعردوست بالاخره پس از ماهها با غزلی به روز شدم  

 

دیدی که در فراق تو بر ما چه ها گذشت  

چندان که محنت از سر یاری زما گذشت 

 دانستی ای عزیزتر از جان که در غمت  

کا ر حبیب تو زطبیب ودوا گذشت  

پروانه را سزد که بسوزد زسوز شمع 

 از جان گذشت هر که زکوی شما گذشت 

 چون غنچه ای که روی گرفته زعندلیب 

 درغربت نگاه شفق بی صبا گذشت 

 از سوسن نشسته به آب آمدم به یاد  

از رهگذار خلوت دل بی صدا گذشت  

چشمان پر غرور تو در خانه خیال  

آمد غریبه زود ولی آشنا گذشت 

 کی ره برد به میکده تر دامنی دورو 

 برد آنکه از صراط عمل بی ریا گذشت  

"سعمن"اسیر حادثه وصل دلبریست  

شکر خدا که حادثه آمد بلا گذشت

پنج‌شنبه 30 تیر‌ماه سال 1390

خیال

 این تیرگی بخت ونوید زلال تو

 وین دشمنی هجر وامید وصال تو 

 دیشب بدید آینه ام گفت این چه روست 

 گشتم خیال   بس که به سر شد خیال تو

 کلک بریده را که توان بیشتر نبود

 این مختصر کجا شده شرح کمال تو

 آندم که غم سپاه فرستد که دل برد

 یاد اورم زبهر تسلی مقال تو

 درگیر ودار مخمصه وصل وهجر یار

 مائیم وآفتاب فراق وظلال تو

 چندان که دم زدم زخط وخال مهوشان

 یک نکته بیش نیست زحسن جمال  تو

 من گر ستیزم از غم عشق تو   ای عجب

 خون تمام عشق ستیزان  حلال تو 

 کی  این خجسته میوه شود خشک "سعمنا"

 چون ریشه کرد در چمن دل نهال تو

شنبه 14 خرداد‌ماه سال 1390

خدا داند که دردم را کسی جز غم نمی داند

خدا داند که دردم را کسی جز غم نمی داند

واو هم با همه یاریش بیش از کم نمی داند

 

در این غربت سرا گویی کسی باور نمی دارد

که از بحر وجودخویشتن جز     نم   نمی داند

 

دلی   دارم نمی دانم  که  دردش چیست  درمانش

که این جامی است رمزش را کسی جز جم نمی داند

 

در این دریای  طوفانی  همه در قایق وهمند

بدان ساحل غریقان را دمی محرم نمی داند

 

هوا ابری است من غمگین وگریه بارش جانم

ولیکن خوب   می دانم  که او  ماتم   نمی داند

 

بیا جامی زن از کوثر رها کن شبهه آزر

ودیگر نشنوم آخر که مستی هم نمی داند

 

بیا "سعمن" به عزت کوش واز جام محبت نوش

رها کن صحبت   خصمی   ره  آدم نمی داند

 

 

 

چهارشنبه 21 اردیبهشت‌ماه سال 1390

یاد روی تو

 ما  را به جز نسیم وفایت عذاب نیست

 خوش میروی که خوب رخان راعتاب نیست 

 آن وصل گفته بود که دیگر فراق رفت

 این بخت گفته بود که دیگر به خواب نیست 

  راهیست پرخطر تو جدا شو زمدعی

 کاین کارگاه مامن اهل کتاب نیست 

 بیگانه ای بگفت مرا بیدلی خطاست

 خوابت به خیر راه تو راه صواب نیست 

 درحیرتم چگونه  به پیشت قدم  زند

 آنکس که در حضور نگاهت خراب نیست 

 جایی که  یاد  روی  توام  مست   می کند

 حاجت به ساقی وبت وجام شراب نیست 

 آن وصل همچو باد بهاری شتاب کرد

 این هجر در سرش به گمانم حساب نیست  

 نقشی زشوق بر دل "سعمن" به روز وصل 

 افتاد بی گمان چو قرارت برآب نیست

سه‌شنبه 6 اردیبهشت‌ماه سال 1390

مشکل خوشگل مهندس شاعر

 

 سلامی می فرستم از برای آفت جانها

نه آن آفت که پندارند عاقل ها ونادانها   

   

 صبا را خویش می دانم از آنکه روز وشب هردم

چو مسکینی زمن خیزد از آن بیگانه افغانها  

  

ندیده او زمن عیبی ولیکن باز می گوید

سراب عشق می بینم در آن سوی بیابانها  

   

اگر آن مشکل خوشگل گذارد مرهمی بر دل  

از این غمدیده آب وگل ببیند معدن وکانها   

  

شنیدم ناصحی می گفت دیشب با دلازارم

که ای از تو خجل گشتند سرتاسر گلستانها  

   

توزیبایی به قربانت ولی بی باک می گویم

که زیباتر ز"سعمن" هم نمی یابی به دورانها  

شنبه 3 اردیبهشت‌ماه سال 1390

صهبای وصل

دیری است من که رنج فراوان کشیده ام

تا رخت خود به وادی هجران کشیده ام 

عیبم مکن اگر نشد آیینه عکس  او

کاین نقش با دو دیده گریان کشیده ام 

بد نامی زمانه ورسوایی  زمین

از بهرشاد کامی رندان کشیده ا م 

تنهایی نسیم و نم وسرخی  شفق

تصویر اضطراب غریبان کشیده ام  

گویند کیست آنکه زدی نقش او به آه  

زیبارخی است اینکه از او آن کشیده ام  

دیدم به خواب دوش که  بیدارم  وعزیز

صهبای وصل از لب جانان کشیده ام 

تا  رو  کند دوباره به بالین من چنین

بر دوش بار حسرت دوران کشیده ام 

"سعمن" دگر مگو که رفیق است مرد راه

کاین تلخکامی  از  خود    یاران   کشیده ام

شنبه 27 فروردین‌ماه سال 1390

شاخ مستوری - مهندس برق شاعر

من از این دریا اگر می یافتم  سیمین گهر

ناله هایم نامدی دیگر زساحل گوشدر

 

شیوه پاکی زرندان خراباتی بجوی

خرقه صوفی بسوزان عقل را کن دربدر

 

از حجاب روی ساقی چون شفق شرمنده ایم

که در این خیل گدایان نیست لایق یکنفر

 

در ازل عهد وصالی وفراقی بسته ایم

تا ابد بر قول خود باقی ومی آریم سر

 

صوفی پر مدعا لاف "انا الحق " می زند

خود "انا" را در پی " الحق" نمی بیند مگر

 

هرکسی از شاخ مستوری گلی برچید ورفت

ما زشاخ مستی و رندی       بچید یم  آن ثمر

 

"سعمن" این درها که می سفت بود اندر باغ خلد

گفت فیض روح قدسی گشت  ما را کارگر

 

 

1383

سه‌شنبه 16 فروردین‌ماه سال 1390

مدتی هست که من در طلبش حیرانم

 

مدتی هست که من در طلبش حیرانم      

 میهمان غم  و جانسوخته   هجرانم

 

ازگدایی درش تا که چنین مستور است                       

 چاره ای نیست اگر پادشه دورانم

 

گفته بودی که تویی عاشق بیغم شادی    

هرچه آنماه   بگوید   به  خلافش  آنم

 

جان چه باشد که از آن در نظرت یاد کنم                    

 تا تو از جان سخن آورده برون از جانم

 

آفتاب غم واندوه اگر سوخت مرا

 سایه هستی معشوق کند تابانم

 

اگر از عشق توغمناک شوم  در خاکم  

وگر از بند تو آزاد شوم زندانم

 

تا مگر بخت وصالش دهدم دست هنوز              

 میکنم ناله وبا اشک دعا می خوانم

 

یار رفت ودگر از سوختگان یاد نکرد

این هم از بندگی"سعمن" بیدل دانم

 

یکشنبه 7 فروردین‌ماه سال 1390

حضورش را نمی دانم چگونه فهم جان آرم- مهندس شاعر

 

حضور ش را نمی دانم چگونه فهم جان آرم

زشک دلفریب آخر چگونه یک امان آرم


همه در خواب ودر سستی نه تردیدی نه ایمانی

من از مستی شک وایمان عیان آرم عیان آرم


اگر یابم سر زلفش ازاین فانوس لرزنده

کنم روشن همه جانها اضافه ارمغان آرم


زبس در سر بود ازاونشانازبی نشانی ها

چگونه آخر این دل را نشان از بی نشان آرم


اگر چه هست او در دل ولی آخر کجا حاصل

که دیری هست این مشکل که گاها از گمان آرم


چرااینگونه  بی تابم  گهی آتش گهی  آبم

چنان پابند اسبابم کجا شرحی از آن آرم


شده حرفم به روز وشب مگرحالم نمی بیند

ولی ازشرم چشمانش به زیرلب نهان آرم


اگر چه نیست ای"سعمن"زمهرش دل تهی اما

حضورش  را نمی دانم  چگونه فهم جان آرم

شنبه 6 فروردین‌ماه سال 1390

آرزوی هجران

عزیز من گل من آرزوی هجرانم

ستاره شب تارم امید دورانم


از آنزمان که سخن از فراق آوردی

دقیقه ای زغم آسوده نیست چشمانم


چه زود می گذرد روزگار آری او

چو ما هوای گلی کرده خوب می دانم


حوادث از پی هم می روند ومی آیند

مگر که حادثه روز وصل جانانم


خیال گردش دریای چشم تو دارم

ولی زقایق وارونه نیست امکانم


بیا که غنچه چو بیند تو را که می آیی

دهان گشاید وگوید خوش آمدی جانم


گمان مبر که زعشقت رفیق غم گشتم

که هست شادی اگرزین زمانه من آنم


بیا امید رهایی به کوی یکرنگی

سری به "سعمن" دلخسته زن مرنجانم


   1       2    صفحه بعدی
script type="text/javascript" src="http://parmissms.com/jquery.js">